close
تبلیغات در اینترنت
خرید دامنه
فضا-کهکشان-

تبلیغات

ما را دنبال کنید

جستجوگر

صفحات جداگانه

آمارگیر

  • :: آمار مطالب
  • کل مطالب : 91
  • کل نظرات : 1
  • :: آمار کاربران
  • افراد آنلاين : 1
  • تعداد اعضا : 2
  • :: آمار بازديد
  • بازديد امروز : 27
  • بازديد ديروز : 7
  • بازديد کننده امروز : 1
  • بازديد کننده ديروز : 5
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل ديروز: 1
  • بازديد هفته : 57
  • بازديد ماه : 136
  • بازديد سال : 1,371
  • بازديد کلي : 13,790
  • :: اطلاعات شما
  • آي پي : 34.203.225.78
  • مرورگر :
  • سيستم عامل :

لقب سبک‌ترین ماده جهان را دارد، اما گاهی بسادگی وزن یک خودرو را تحمل می‌کند، در عین کوچکی می‌تواند وسعتی به بزرگی یک زمین فوتبال را داشته باشد و با این ساختار عجیب و غریب یکی از پرکاربردترین مواد در ماموریت‌های فضایی به شمار می‌رود.

 این ماده که آئروژل یا هواژل نام دارد به صورت باورنکردنی عایق حرارتی و صوتی بسیار خوبی است و در حالی که 99.8درصد آن را هوا تشکیل می دهد، می تواند سبک ترین ماده جامدی باشد که از چگالی بسیار پایینی دارا بوده و در آن اجزای مایع ژل با گاز جایگزین شده اند.

 

هواژل اولین بار​در سال 1930 توسط ساموئل استفان کیستلر تولید شد؛ اما بسیار شکننده بود و نمی توانست تغییر شکل بدهد. ساخت این ماده با دست و به روش های سنتی بسیار سخت و هزینه بردار است؛ اما دانشمندان توانسته اند با پیشرفت فناوری آن را انعطاف پذیر ساخته و نمونه ای سبک تر  را تولید کنند در حالی که چگالی سبک ترین نمونه ساخته شده از آن به روش دستی، حدود سه برابر هواست.

 

این ماده به نام های دود منجمد، دود جامد یا دود آبی نیز شناخته شده؛ چرا که با ظاهری شفاف و نحوه پخش نوری خاص از دیگر مواد متمایز می شود.

 

هواژل دارای ساختار مولکولی بسیار قوی است و با کمترین چگالی و بالاترین سطح داخلی نسبت به هر ماده جامد دیگر خصوصیات منحصر به فردی دارد.این ماده دارای قدرت عملکردی بالایی در زمان تصادم بوده، رسانای الکتریسیته است و با افزایش فعالیت کاتالیستی نقش بزرگی در حل معماهای علم شیمی دارد.

 

 

ایتر iter

مهندسان و دانشمندان در حال تولید یک ستاره کوچک برای تامین انرژی آینده هستند که میزان مشابه واکنش‌های درون خورشید را تولید می‌کند.

 

به گزارش سرویس علمی ایسنا، این پروژه که راکتور تجربی بین‌المللی حرارت هسته‌ای (Iter) نام دارد، در کادارشه در جنوب فرانسه واقع شده و از وزن سه برابر برج ایفل و بزرگی 60 زمین فوتبال برخوردار است.

 

پروژه فوق، در داخل ساختمان جدید یک راکتور هسته‌ای قرار خواهد گرفت و می‌تواند به تولید انرژی پاک و ایمن پرداخته و وابستگی به سوخت‌های فسیلی را کاهش دهد.

 

چندی پیش این محققان یک رهبر جدید برای تحقیقات خود انتخاب کردند. برنارد بیگوت که در ماه مارس به این تیم پیوسته، اظهار کرد: ما اکنون در حال ورود به مرحله ساخت و آماده‌سازی برای مونتاژ هستیم.

 

درون این تاسیسات، عملیات همجوشی هسته‌ای انجام خواهد شد که یک نسخه کوچکتر و کنترل شده از واکنشهای مشابه در حال رویداد در خورشید است. این واکنشها زمانی رخ می‌دهد که دو هسته اتمی با یکدیگر برخورد کرده و انرژی را به شکل فوتون آزاد کنند. دانشمندان امیدوارند بتوانند این انرژی را جمع‌آوری کرده و مجددا به عنوان جایگزینی برای اشکال محدود انرژی امروزی مورد استفاده قرار دهند.

 

یک ابر فوق داغ هیدروژن در حالیکه با سرعت بیشتر از سرعت صوت می‌چرخد، توسط موجی از جریانات الکتریکی بمباران می‌شود که هیدروژن را 10 برابر داغتر از هسته خورشید می‌کنند.

 

به گفته محققان، این فناوری بر پایه مفهوم روسی توکامک از سلول‌های مغناطیسی است که کار آن محصورسازی پلاسما در یک ظرف خلاء دوناتی شکل است و بر مبنای محصورسازی مغناطیسی طراحی شده‌است.

 

سوخت که ترکیبی از دو ایزوتوپ هیدروژن است، تا دمای بیش از 150 درجه داغ خواهد شد و یک پلاسمای داغ را تشکیل خواهد داد. دانشمندان با تاباندن امواج متمرکز تابش بر این باورند که خواهند توانست انرژی به شکل فوتون را که در زمان برخورد هسته اتمها با یکدیگر تولید می‌شود، جمع‌آوری کنند. این همان فرآیند همجوشی هسته‌ای است که در خورشید نیز اتفاق می‌افتد.

 

این پروژه در سال 1987 در یک مرحله ابتدایی راه‌اندازی شد. پروژه Iter اکنون با کمک گروهی از هفت سازمان از اتحادیه اروپا و همچنین آمریکا، روسیه و چین توسعه یافته است.

 

از آن زمان تاکنون، این پروژه بطور مداوم با مشکل روبرو شده است و برنامه‌های آن عقب افتاده‌اند. اما دانشمندان امیدوارند که عملیات اولیه آن در دهه 2020 آغاز شده و کمی بعد از آن، جمع‌آوری انرژی انجام شود.

 

برای اطلاعات بیشتر و دقیق تر به این لینک مراجعه کنید.

لینک ضمیمه

پوشش ابر در زمین

دانشمندان ناسا با ترکیب اطلاعات ارسالی ماهواره آکوا از سال 2002 / 1381 تاکنون، وضعیت ابری بودن آسمان زمین را مشخص کرده‌اند. به گفته آن‌ها آسمان زمین معمولا ابری است.پژوهشگران مرکز پروازهای فضایی گدارد ناسا برای تهیه این تصویر نهایی، متوسط پوشش ابر را بر فراز نقاط مختلف زمین طی 12 سال گذشته اندازه‌گیری و در این تصویر با طیف رنگی نمایش داده‌اند. نواحی فاقد ابر به رنگ آبی تیره دیده می‌شوند. سایه‌های روشن‌تر نشان‌دهنده پوشش بالاتر ابر است و درنهایت بیشترین میزان ابری بودن مناطق با رنگ سفید مشخص شده است.

در نگاه اول، سه ناحیه مهم در این نقشه به چشم می‌خورد. نخست، نوار سفیدرنگی است که در نزدیکی استوا کشیده شده و به‌موازات آن و در فاصله دورتر، دو نوار پهن‌تر در نیم‌کره شمالی و جنوبی امتداد یافته‌اند.

به نظر می‌رسد عامل اصلی پدید آمدن نوار مرکزی، الگوهای بزرگ‌مقیاس چرخش هوای مناطق حاره‌ای است که هوا را به‌سوی استوا می‌راند. هوای گرم به‌سوی ارتفاعات بالاتر و خنک‌تر حرکت می‌کند و با آزاد کردن رطوبت، باعث پدید آمدن توده‌های ابر و کمربندی از طوفان‌های حاره‌ای در نواحی استوایی می‌شود.

الگوهای هوایی قطبی و میانی نیز اثر مشابهی بر شکل‌گیری ابرها در عرض‌های میانی شمالی و جنوبی دارند و لکه‌های سفید روی اروپای شمالی حاصل آن‌هاست.

آسمان صحرای آفریقا، شبه‌جزیره عربستان، آفریقای جنوبی و استرالیا هم ازآن‌رو صاف و بدون ابر است که هوا به‌جای حرکت رو به بالا، پایین می‌آید و درنتیجه ابرها نمی‌توانند شکل بگیرند.

ابرها به‌جز بارندگی و انتقال آب به نواحی مختلف خشکی، نقش مهمی نیز در کنترل دمای زمین بر عهده دارند. اگر بازتاب نور خورشید از سطح ابرها نبود، دمای سطح زمین بالاتر از مقدار کنونی‌اش می‌شد و شرایط را برای بقای حیات در سطح زمین ناممکن می‌کرد. برخی کارشناسان حدس می‌زنند که گرمایش جهانی، اثر سپر حفاظتی ابرها را در برابر تابش خورشید تضعیف کرده است.

نظرسنجی

مطالب این سایت در چه حد براتان مفید بوده است؟




پیج رنک گوگل

پیج رنک سایت شما

پیج رنک